Relacje z Marokańczykami bywa, że budzą skrajne emocje. Jedni widzą w nich romantyczną historię jak z filmu, inni, powód do ostrzeżeń i sceptycyzmu. Tutaj zaś znajdziesz coś pomiędzy tymi dwoma skrajnościami. Bez idealizowania i demonizowania. Pogadajmy skąd biorą się najpopularniejsze stereotypy i dlaczego temat „papierów” wraca jak bumerang. Jakie mechanizmy naprawdę stoją za takimi relacjami oraz jak odróżnić zdrową relację od tej, która powinna wzbudzić Twoją czujność…
~ spójrzmy na to bardziej świadomie
Wyobraź sobie tę sytuację. Poznajesz Marokańczyka i on pisze codziennie. Jest ciepły, zaangażowany, rzuca obietnicami cudownego życia. I wtedy ktoś mówi, chcąc sprowadzić Cię na ziemie:
Uważaj! On chce tylko papierów. Nie boisz się, że Cię oszuka, w końcu oni szukają tylko sponsorek na wizę by wydostać się z Maroka…
Brzmi znajomo? W internecie często pojawia się pytanie czy mężczyźni z Maroka szukają tylko wizy lub sponsorki z Europy – ale odpowiedź nie jest taka prosta, jak się wydaje. To zdanie pojawia się tak często, że dla wielu kobiet staje się pierwszą myślą i kierunkiem jakim obierają, zanim jeszcze zdążą naprawdę poznać drugą osobę. Z drugiej strony słyszysz też: Marokańscy mężczyźni są bardziej męscy, tradycyjni i opiekuńczy. I nagle pojawia się zupełnie inna historia. Taka, która brzmi jak spełnienie romantycznej fantazji.
Więc jak jest naprawdę. Czy to miłość, czy kalkulacja?
Czy on widzi w Tobie partnerkę, czy tylko przepustkę do Europy?
A może… pytanie, które zadajemy, od początku jest błędne. Ten artykuł nie będzie ani romantyczną bajką, ani ostrzegawczą historią z forum internetowego. Tych mam dość, wypisałam się z wielu, bo choć w idei leży tam wzajemna pomoc to faktycznie, wiele osób jest tam by puścić wodzy swoim uprzedzeniom, złym doświadczeniom oraz.. finalnie kończy się nie na wsparciu, a na hejcie. To nie moja działka. Zatem tutaj, spróbuję raz a porządnie pokazać to, czego nie mówi się często na głos. Mianowicie, że takie relacje nie istnieją w próżni. Tylko w świecie pełnym nierówności, stereotypów i uzależnień, które wciąż mają wpływ na nasze wybory. I tu nic nie jest czarno-białe, choć chcemy takim to widzieć.
~ całus za wizę
Prawda jest taka, że zdanie- On chce tylko papierów – pojawia się szybciej niż jakiekolwiek inne pytanie. I czasem wystarczy wspomnieć, że poznało się kogoś z Maroka, a natychmiast pojawiają się dziwne uśmieszki oraz wymowne spojrzenia. To zdanie jest jak łatka i wypowiedziane niby troskliwie, wcale takim nie jest.
Niezmiennie zaskakuje mnie to, jak jest to automatyczne. Jakby ktoś już wcześniej napisał scenariusz tej relacji. Zanim Ty zdążysz powiedzieć czy nawet pomyśleć cokolwiek więcej. Tutaj już jest opinia, która bywa naznaczeniem.
Przecież są historie, że ktoś zna kogoś, komu się “nie udało”. Kto ucierpiał, stracił majątek życia, zdrowie, pogrążył rodzinę… Ktoś czytał coś na forum, widział w telewizji, śledzi medialne newsy. BUM.
I nagle ta jedna opowieść (zasłyszana gdzieś, a nie przeżyta) zaczyna ważyć więcej niż tysiące innych. Tych dobrych, udanych, równie prawdziwych. Wiesz, ja w pełni rozumiem. Nie jest trudno o pomyłkę, a naszym polskim zwyczajem jest raczej nawet zbyt duża ostrożność aniżeli rzucanie się w wir szaleństwa. Jednakże, zaufanie w relacjach zawsze wiąże się z ryzykiem – tutaj dochodzi jeszcze inna kultura, kraj i język. Przecież nawet rozmawiając tym samym językiem czasem ciężko się zrozumieć, a co dopiero jak musimy znaleźć kompromisy w tym obcym. Ale jest cienka granica między ostrożnością a założeniem, że druga osoba ma ukryty plan i ślepo podążaniem za tym stwierdzeniem, tak jakbyśmy już nawet wmawiali sobie wiele zachowań, wypaczając je by pasowały pod naszą z początku obraną narrację. Bo kiedy zaczynamy relację z myślą “muszę go sprawdzić, czy mnie nie wykorzysta” to jak dla mnie ta relacja właśnie się skończyła. W tym momencie zaczęło się śledztwo…
Taka narracja odbiera drugiej osobie coś bardzo podstawowego, czyli prawo do bycia postrzeganym jako człowiek. A nie potencjalny oszust czy schemat działania i manipulacja.
o tym jak żyją pary mieszane bez ślubu w Maroku przeczytasz tutaj – No ring, No rules.
Czy zdarzają się sytuacje, w których ktoś wchodzi w relację z wyrachowania? OCZYWIŚCIE.
Jednak sprowadzanie każdej znajomości do zdania – On chce tylko papierów – mówi więcej o naszych własnych lękach i uprzedzeniach, niż o nim samym. W dodatku jest jeszcze jeden element tej układanki, dużo rzadziej poruszany.
~ system o którym się nie mówi
Różnice w możliwościach życiowych. Łatwiej jest powiedzieć, że ktoś chce od nas wizę, niż zapytać dlaczego w ogóle te papiery mają taką wartość. A to w sumie dość proste, jeśli choć trochę poznamy ten kraj. Wyobraź sobie, że miejsce, w którym się urodził*ś, z góry określa gdzie możesz pracować, ile będziesz zarabiać, jak podróżować (czy w ogóle) i jakie masz szanse na rozwój. Maroko funkcjonuje w rzeczywistości, w której bezrobocie jest wysokie, a korupcja i kolesiostwo mają się dobrze. Jednocześnie możliwości rozwoju są ograniczone i mobilność międzynarodowa jest znacznie trudniejsza. W tym kontekście europejski paszport oznacza realną zmianę życia. Bo Ty masz dostęp do świata, który dla przeciętnego Marokańczyka jest raczej zamknięty.
I to nie kwestia charakteru, ambicji czy przekręt stulecia. Tutaj paszport nie jest tylko dokumentem. Jest możliwością i czasem gonitwą za marzeniem.
Czasem jedyną realną szansą na lepsze życie jest oszustwo. Przynajmniej tak postrzega to jakaś tam dana grupa ludzi, którzy z kolei zasłyszeli historie o tym, że komuś się udało. Ale to nie jest wszystko i jedyna pewna sprawa. Bo równie prawdziwe jest to, że ludzie zakochują się naprawdę. Tak samo łączą emocje z pragmatyzmem i szukają idealnego wyjścia. Nie ma w tym nic nienaturalnego, bowiem ile ludzi tylko może być finałów, nawet podobnie zaczynających się relacji. Problem zaczyna się wtedy, gdy tę złożoność redukujemy do jednej etykiety WIZOWIEC Z MAROKA. Bo między wyrachowaniem a czystą miłością istnieje ogromna przestrzeń, w której naprawdę się zakochujemy. Jednocześnie myśląc o przyszłości i chcąc czegoś więcej od życia. I to nie czyni nikogo z automatu nieuczciwym.
~ bo istnieją podwójne standardy
Wiesz.. najciekawsze jest to, czego często nie widać na pierwszy rzut oka. Im dłużej zaś się przyglądasz, tym bardziej zaczynasz widzieć rzeczy, które wcześniej były niewidoczne.
Myślę od jakiegoś czasu, że wiele historii miłosnych z Marokańczykiem w roli głównej to nie historie o relacji. A opowieści o tym, jak interpretujemy te same sytuacje w zależności kto jest ich bohaterem bądź z naszego punktu (kraju) wyjścia idzie narracja…
Kiedy Polak (czy szerzej Europejczyk) zakochuje się podczas wakacji w Maroku i później przeprowadza tutaj, mówi się, że poszedł za głosem serca. Jest odważny, romantyczny, otwarty na świat. Jego historię opisuję się szerzej w mediach jako tą wyjątkową i ciekawą. Zaś, gdy odwrócimy narrację i za miłością przeprowadza się Marokańczyk, to od razu padają pytania o intencje. Czy na pewno chodzi o uczucia, czy może o coś więcej? Nagle ta sama decyzja przestaje być romantyczną historią, a zaczyna być oszustwem.
Podobnie działa to w drugą stronę. Kiedy kobieta z Europy mówi, że ma dość mężczyzn którzy się wiecznie bawią i nie są odpowiedzialni. Marzy jej się bardziej tradycyjny, męski facet, co ma swoje zdanie i wie czego w życiu chce. To jej preferencja i gust, który nie rzadko spotyka się z uznaniem wśród innych kobiet. Lecz gdy pojawia się On, marzący o tradycyjnym modelu rodziny, raczej spojrzy się na niego jako obraz kogoś kto chce ( w pewien sposób) zniewolić swoją kobietę. I to już przestaje być fantazja.
o tym jak wziąć ślub w Maroku przeczytasz tutaj – Batalia ślubna z papierami.
Te różnice w interpretacji nie są przypadkowe. Są efektem tego, jak przez lata budowano narracje o tym, kto ma czyste intencje, a kto musi je udowadniać. Tu pojawia się coś, co można nazwać egzotyfikacją. Wybiórczo narracja wskazuje nam kto jest podejrzany, a kogo powinniśmy cenić. Jedni są interesowni, drudzy żyją marzeniami.. a prawdziwi ludzie giną gdzieś pomiędzy wszystkimi narracjami.
~ pośród czerwonych flag są też zielone
W tym wszystkim łatwo popaść w jedną z dwóch skrajności. Widzieć zagrożenie wszędzie, albo nie widzieć go wcale. Nie chodzi o to, żeby ignorować sygnały ostrzegawcze. Chodzi o to, żeby umieć je rozpoznawać bez popadania w paranoję. Są bowiem sytuacje, które powinny zapalić lampkę ostrzegawczą. Kiedy po kilku tygodniach pojawiają się deklaracje na całe życie, a zaraz za nimi konkretne plany ślubu. Albo wtedy, gdy czujesz, że znasz tylko fragment jego życia – ten wygodny, pokazany Tobie.
Bez rodziny, znajomych, wyjaśnień kontekstu.
Z drugiej strony są też rzeczy, które łatwo błędnie odczytać. Jednym z takich jest silne zaangażowanie.
Częsty kontakt, szybkie przywiązanie. W kulturze marokańskiej emocje w relacjach często wyraża się intensywniej niż w Europie (wszystko z resztą wyraża się tu bardziej ekspresyjnie). To, co dla jednej osoby znaczy za dużo, dla drugiej jest normalnym sposobem okazywania zainteresowania. Podobnie jest z rolą rodziny. Jej obecność, a czasem nawet wpływ, może być dużo większy niż jesteśmy przyzwyczajeni.
o tym jak wyglądają związki nie z własnego wyboru przeczytasz tutaj – Aranżowane małżeństwa w Maroku.
I to nie zawsze oznacza brak niezależności, a często jest wypadkową innego modelu relacji. Zakorzenionego w systemie kraju, w jego kulturze. Dlatego zamiast pytać się mnie czy jakieś zachowanie jest normalne, lepiej zastanowić się nad tym czy jest spójne, szczere i czy nadal czujemy się bezpiecznie. Bo niezależnie od kultury, pewne kwestie są uniwersalne. Nie narodowość czy pochodzenie, a szacunek, transparentność, brak presji. To one są tymi, na które powinniśmy patrzeć w jakichkolwiek relacjach.
🚩 Zrobiłam Ci małą listę na co warto uważać:
- bardzo szybkie tempo relacji i presja na ślub
- manipulacja i ciągłe pytanie o pieniądze, pod różnymi pretekstami
- brak transparentności (np. unikanie pokazania Ci swojego życia, znajomych, rodziny)
- zainteresowanie, które zaczyna się dopiero po poznaniu Twojej sytuacji (np. kraju, możliwości wyjazdu, wyciągu z konta)
- niespójne historie, zmieniające się wersje wydarzeń, unikanie tematów o przyszłości związku
- brak szacunku dla Twojej kultury i granic
- ciągle czujesz, że ktoś coś od Ciebie chce, a nie.. że po prostu jest z Tobą.
Ale z drugiej strony, brak realnego zainteresowania jego kulturą poza powierzchownym zachwytem i traktowanie go jak egzotyczne doświadczenia. Oczekiwanie, że będzie spełniał stereotyp tradycyjnego, dominującego mężczyzny, a jednocześnie Ty będziesz wolna jak ptak.
✅ Co zatem jest normalne, choć wydaje się dziwne w kulturze marokańskiej:
- rodzina ma bardzo duże znaczenie, czasem większe niż relacja romantyczna na początku
- tempo emocjonalne może być intensywne (częste deklaracje, szybkie przywiązanie)
- okazywanie troski i zaangażowania bywa bardziej bezpośrednie niż w Europie, jednocześnie okazywanie czułości bywa ograniczone (zwłaszcza w towarzystwie innych osób)
- rola mężczyzny jako odpowiedzialnego za relację i rodzinę jest często silniej podkreślona.
Pamiętaj, że to nie są automatycznie czerwone flagi. To różnice kulturowe, które trzeba zrozumieć, zagłębić się w nie, a nie od razu oceniać. Najtrudniejsze bowiem do zaakceptowania jest to, że dwie rzeczy czasem mogą być prawdziwe jednocześnie.
~ realia związków mieszanych jest inna
Można kochać i jednocześnie widzieć różnice. Można mieć dobre intencje i nadal funkcjonować w nierównym systemie, szukając sprawiedliwości i wyjścia.
Budowanie czegoś prawdziwego, mimo że świat wokół tej relacji nie jest do końca sprawiedliwy, jest trudne. Miłość w takich relacjach istnieje, ale nie usuwa warstw uprzedzeń. Sprawia tylko, że zaczynamy je rozumieć. I może to właśnie jest puenta tego wszystkiego.
Nie powinniśmy dążyć do niwelowania różnic, bo one nie znikną. Nasza relacja nie może być też przez nie definiowana. Bo to nie stereotypy, historie z internetu, cudze doświadczenia (zarówno dobre, jak i złe). Na końcu jesteśmy tylko my – dwie osoby, które próbują się nawzajem zrozumieć i dotrzeć do siebie. Nie istniejemy w próżni. W naszym świecie są różnice ekonomiczne, kulturowe, inne możliwości. Jesteśmy bardziej złożeni. Możemy kochać kogoś, darząc go szczerą miłością i troską, jednocześnie mając świadomość, że świat wokół tej relacji nie jest równy i szukać jak na oślep sprawiedliwości.
Zapamiętaj. Najważniejsze nie jest to, czy różnice istnieją. Tylko czy obie strony je widzą i potrafią o nich rozmawiać. I jak szukają zrozumienia w sobie nawzajem. Zatem zamiast pytań siebie (czy mnie pisząc o porady) – czy on chce tylko papierów? – zatrzymaj się na chwilę i zastanów. Czy naprawdę widzisz tę osobę? Jeśli ten temat jest Ci bliski, nie szukaj jednej prostej odpowiedzi. Bo jej nie ma.
